Wat kunst doet

We spraken in een aantal podcasts en video's met verschillende medewerkers over een door hen gekozen kunstwerk uit de kunstcollectie van provincie Gelderland. Het zijn stuk voor stuk intieme verhalen die laten zien welke betekenis kunstwerken kunnen hebben.
Wat kunst doet

Podcasts

Mooie, persoonlijke, soms ontroerende verhalen. Zo blijkt dat het echt niet altijd nodig is om veel kennis van kunst te hebben om ervan te kunnen genieten. Luister mee naar deze bijzondere verhalen. De video's kunt u onderaan deze pagina terugvinden.
Avondlandschap met uil van Gijs Frieling
Dorine promoveerde, wat heeft dit schilderij van Gijs Frieling daarmee te maken? Ze vertelt erover in de podcast.
Auto van Alphons ter Avest
Wat heeft deze auto met autisme te maken? Jeroen vertelt in de podcast over het werk van Alphons ter Avest.
Futura Fantastica van Gijs Frieling en Fiona Lutjenhuis
Waarom doet dit kunstwerk denken aan een zwoele zomeravond? Peter vertelt in de podcast over ‘Futura Fantastica’.
Gestolen Kreidler van Jaap Kroneman
In de podcast vertelt Gert Jan dat hij zijn eigen jeugd ziet in dit werk van Jaap Kroneman. En waarom het een nostalgisch plaatje voor hem is.
Moving van Rob Sweere
Maar liefst 2 medewerkers kozen het werk ‘Moving’ van Rob Sweere als onderwerp van de podcast. Liesbet is zelf onderdeel van het kunstwerk en Mina zou juist graag daar willen zijn.
Welcome van Hester Oerlemans
'Welcome' van Hester Oerlemans roept bij Moutaz herinneringen op aan het AZC in Ter Apel. Luister in de podcast naar zijn aangrijpende verhaal.
Rode Zwitserse trein II van Hjalmar Riemersma
Legoverzamelaar Frans vertelt in de podcast welke gevoelens deze trein in een winters landschap bij hem opwekken. Luister mee.
Zelfportret met honden van Maarten Wetsema
Honden blijven voor altijd de jouwe, ook al zijn ze overleden of heb je ze moeten achterlaten. Luister in de podcast met Rana naar haar gevoel bij dit werk van Maarten Wetsema.
Mijn moeder e/d fotograaf van Ellen Grote Beverborg
Gabrielle ziet een moeder in het werk van Ellen Grote Beverborg, net zoals de titel aangeeft. In de podcast vertelt ze dat ze een soort oermoeder herkent in het beeld.
Traditieproject serie 03 van Jaap Kroneman
2 collega's van provincie Gelderland bespreken in de podcast het werk ‘Traditieproject serie 03' van Jaap Kroneman: Peter en Joost. Luister in de podcast waarom dit vierluik van decolletés tot de verbeelding spreekt.
Lucht/worden van Michel Seuphor
Netty vertelt in de podcast dat zij om een bijzondere reden een trouwfoto heeft laten maken voor het wandkleed 'Lucht/worden' van Michel Seuphor.
Slapende vrouw van Ad Gerritsen
Op het werk 'Slapende vrouw' van Ad Gerritsen familie van Theo afgebeeld: tante Sjaan. Theo vertelt hierover in de podcast.
Syrian Elsewhere van Mohan Dehne
Naast een video is er ook een podcast met Samira opgenomen over het werk 'Syrian Elsewhere' van Mohan Dehne. Luister of lees het interview met Samira hier.
Berries van Maria Roosen
Bessen of borsten, wat zie jij in het werk 'Berries' van Maria Roosen? Vooral de plek waar het werk tentoongesteld wordt in het Huis der Provincie spreekt Sigrid aan. Zij vertelt er over in de podcast.
Zonder titel van Suze May Sho en Ruth van Beek
Mariska bespreekt in de podcast het titelloze werk van Suze May Sho en Ruth van Beek. Waarom heeft ze specifiek voor dit werk gekozen? Zijn het de kleuren of wellicht de vormen?
Haus der Jáger I van Hjalmar Riemersma
Welke emoties wekken dit werk van Hjalmar Riemersma op bij Kim? En waarom heeft ze een ander werk van de kunstenaar thuis hangen? Je hoort het in haar podcast,
In de verte een zwaan van Klaas Gubbels
Lex sluit de rij met podcast met zijn keus voor een werk van Klaas Gubbels. De kenmerkende koffiepotten spelen ook in dit werk van Gubbels de hoofdrol. Daarom is de titel ook zo verrassend voor Lex.

Sigrid van Roode over 'Handalulu' van Susanne Khalil Yusef

Sigrid van Roode over 'Handalulu' van Susanne Khalil Yusef transcriptie

Tekst in beeld: Wat kun je vertellen over het werk en de kunstenaar? Sigrid: Dit is een kunstwerk van Susanne Khalil Yusef. Dat is een Palestijnse kunstenares die in Nederland terecht is gekomen. Ze heeft dit kunstwerk Handalulu genoemd. Het is een eigentijdse vertaling van een langer bestaand Palestijns icoon Handala. Dat is een afbeelding van een 10-jarig oud jongetje gemaakt door een Palestijnse vluchteling die in 1948 Palestina moest verlaten. Hij heeft zichzelf getekend op 10-jarig leeftijd. Hij staat met zijn handen altijd op zijn rug en met zijn rug naar ons toe alsof hij ergens naar uitkijkt. Dit is een eigentijdse vertaling daarvan want hij heet geen Handala maar Handalulu. Handalulu is Arabisch voor Parels. Als je naar het kunstwerk kijkt dan zie je dat het een parelgloed heeft. Het glanst een beetje en het poppetje heeft ook een grote ketting van parels om haar nek. Tekst in beeld: Waarom is dit een belangrijk stuk voor de kunstcollectie? Sigrid: Dit is een belangrijk stuk voor de kunstcollectie, omdat het meerstemmigheid verbeeldt. Het laat een verhaal van verschillende kanten zien. Het geeft aan dat we als provincie aandacht hebben voor cultuur en de culturele minderheden die tot de bewoners van Gelderland behoren en de verhalen die zij te vertellen hebben. Tekst in beeld: Waarom is dit een belangrijk stuk voor jou? Sigrid: Ik vind het een ontzettend leuk stuk omdat het me herinnert aan het Midden-Oosten. Ik heb daar een tijdje gewerkt en gewoond. Vooral ook omdat ik de symboliek van de sieraden in het kunstwerk heel mooi vind. Als je op haar hoofd kijkt, dan zie je daar een goud half maantje staan. Dat is een symbool dat al ongelooflijk oud is. Ik ben archeoloog, dus ik moet iets vertellen over de ouderdom ervan. Je ziet het heel veel bij de godinnen in de regio’s. Dat is omdat een halve maan een symbool is van vruchtbaarheid, van kracht, en steeds opnieuw weer aangroeien. Het maakt niet uit hoe vaak je weer afneemt, als afnemende maan. Je groeit steeds weer opnieuw aan, er komt steeds weer opnieuw een symbool van vruchtbaarheid bij. Ik vind dat een heel mooi symbool dat haar bekroont, Als het ware dit poppetje Handalulu.

Samira Barari over 'Futura Fantastica' van Fiona Lutjenhuis en Gijs Frieling

Samira Barari over 'Futura Fantastica' van Fiona Lutjenhuis en Gijs Frieling transcriptie

Tekst in beeld: Wat kun je vertellen over het werk en de kunstenaar? Samira: Deze muurschildering is gemaakt door Fiona Lutjenhuis en Gijs Frieling. Het zijn twee Gelderse kunstenaars. We hebben ze bij elkaar gebracht voor deze opdracht. We wilden op deze muur iets van Gelderland en iets met landschap afgebeeld hebben. Ze hebben de vrije ruimte gehad om te werk te gaan. De eerste schets die ze aan ons lieten zien is gaandeweg anders geworden. Dat is spannend en anders dan je normaal gesproken gepresenteerd krijgt bij kunstaankopen. Het is een soort dynamisch proces geweest. Tekst in beeld: Waarom is dit een belangrijk stuk voor de kunstcollectie? Samira: Het is een belangrijk stuk voor de kunstcollectie, omdat het A een permanent kunstwerk is en B omdat het iets zegt over de thema’s die erin verwerkt zijn. Thema’s van vandaag de dag. Gelderland is het thema dat ons allemaal verbindt. Maar ook thema klimaat, klimaatadaptatie en adaptatie van de mens aan de natuur en klimaat. Dat zijn allemaal dingen die in dit kunstwerk terugkomen. Dat is ook de reden dat we deze opdracht hebben gegeven en om die reden is het aanvulling van onze kunstcollectie. Tekst in beeld: Waarom is dit een belangrijk stuk voor jou? Samira: Dit stuk deed aanvankelijk niet zo veel met mij. De kleuren wel. Ik hou van kleurrijke kunstwerken, maar de stijl daar voel ik niet zo veel voor. Ik denk wat mij niet aansprak was waren de sfeerbeelden die uit films als Immortal en Waterworld waren ontleed. Daar heb ik zelf niet veel mee, maar wat me opviel is waren de heel futuristische karakters van de tekeningen. Mensen met kieuwen en zwemvliezen. Ik had een schrikbeeld. O nee dat is niet de wereld waar ik in terecht wil komen. Tegelijkertijd dacht ik, dan heeft dit werk een soort signaleringsfunctie. Als je daar niet in wil belanden heb je iets te doen aan natuur, klimaat en duurzamer omgaan met de wereld, zoals we die nu ervaren.

Marion van Delst over 'Spectral Matter' van Roland Schimmel

Marion van Delst over 'Spectral Matter' van Roland Schimmel transcriptie

Tekst in beeld: Wat kun je vertellen over het werk en de kunstenaar? Marion: Het werk wat hier te zien is, is van Roland Schimmel. Het heet Spectral Matter. Het gaat over het kleurenspectrum. Roland is een Arnhemse kunstenaar. Hij heeft op diverse plaatsen geëxposeerd. In New York en in binnen- en buitenland. Hij schildert, dit is een muurschildering, maar daarnaast maakt hij ook video’s. Dit werk lijkt het in eerste instantie op drie zwarte stippen maar het is beslist heel veel meer. De muurschildering beweegt namelijk en dat doet ook veel van zijn schilderijen. Dat is een kenmerk van zijn schilderijen. Als je er naar kijkt veroorzaken de zwarte vlekken allemaal nabeelden. Dat is een beetje duizelingwekkend. Het is echt een bewegend werk heel bijzonder. Je ziet opeens allemaal vlekken en verschillende kleuren. Het lijkt zwart wit, maar hij heeft veel kleuren gebruikt. Als je beter kijkt zie je al die nuances die er inzitten. Je zou het niet zeggen, maar het is een heel groot precisiewerk, want hij heeft de zwarte vlekken die hij heeft geschilderd zodanig van elkaar gezet, dat die nabeelden precies op de plek komen, waar je tijd hebt om dat nabeeld echt goed te zien. Als je de 2 zwarte vlekken te dicht bij elkaar zet krijg je dat effect niet. Tekst in beeld: Waarom is dit een belangrijk stuk voor de kunstcollectie? Roland Schimmel: Dit werk is belangrijk voor de kunstcollectie van Gelderland, omdat een muurschildering is. We hebben niet zo veel muurschilderingen. We hebben wel veel andere werken zoals beeldend werk en schilderijen. We hebben van alles en nog wat, maar niet veel muurschilderingen. De provincie heeft toen gedacht het zal mooi zijn om ook een muurschildering te maken. We hebben toen een aantal kunstenaars uitgenodigd om een ontwerp te maken en één daarvan was Roland Schimmel. Hij had twee schetsen aangeleverd en uit die twee schetsen is deze het geworden. Het paste ook het beste in deze ruimte. Niet dat die andere niet goed waren maar deze paste het beste in de ruimte waar het geplaatst zou moeten worden. Op zich, het is ook een verrassende plek. Je verwacht hier niet zoiets dus dat vind ik ook wel bijzonder. Als je hier loopt denk je het is een loze ruimte, maar dan zie je opeens hier die muurschildering. Dus dat is ook wel weer verrassend. Misschien komen hier niet zoveel mensen. Dat weet ik niet maar misschien zouden we hier nog iets kunnen doen om de mensen hierna toe te lokken. Het is wel heel leuk om te zien en om het te ervaren. Het is echt een ervaring als je het ziet. Tekst in beeld: Waarom is dit een belangrijk stuk voor jou? Marion: Voor mij is het belangrijk. Als je kijkt, dan zie je die nabeelden. Als je het in eerste instantie ziet weet je niet precies wat je ziet eigenlijk. Het heeft eigenlijk een maatschappelijke link. Is hetgene wat je ziet. Is dat wel wat je ziet. Moet je niet iets beter kijken om te kijken of er meer achter zit of niet. In dit geval zit er dus meer achter. Ik denk dat het wel belangrijk is om niet te geloven in wat je in eerste instantie ziet. Niet meteen te oordelen maar ook eens kijken waarom is iets zoals het is. Niet meteen te zeggen het is goed of slecht, maar wat zit erachter om opzoek te gaan naar de nuances van dingen. Dat vind ik het allerbelangrijkste.

Charles Bessems over 'Mr Tom' van Chantal van Lieshout

Charles Bessems over 'Mr Tom' van Chantal van Lieshout transcriptie

Tekst in beeld: Wat kun je vertellen over het werk en de kunstenaar? Charles: We kijken met elkaar naar een heel levendig kunstwerk. Het kunstwerk van Chantal van Lieshout. Het heet Mister Tom. Mister Tom is het hondje. Het andere figuur dat lekker zit te kijken is meneer X. Wat het beeldje zegt, heeft Chantal eigenlijk heel goed omschreven. Dat kun je op de site ergens terugvinden. Zij verwoordt daar eigenlijk wat Mister Tom de hele tijd denkt. In communicatie is met meneer X. Het gaat er eigenlijk over dat hij een heleboel dingen probeert, doet en presteert. Tegelijkertijd zit hij te wachten op een behandeling. De behandeling gaat over dat hij de hele wereld om hem heen wantrouwt. Het grappige van dit beeldje vind ik eigenlijk dat juist de hond vertrouwen uitbeeldt en de speelsheid waarmee je in het leven om zou kunnen gaan. En dat vind ik het bijzondere mooie aan dit beeldje. Het beeldje laat eigenlijk ook zien dat je zou kunnen zeggen dat er een andere gelaagdheid in zit dan dat je in eerste instantie denkt. Dat maakt het tot een apart beeldje. Tekst in beeld: Waarom is dit een belangrijk stuk voor de kunstcollectie? Charles: Het is belangrijk voor de kunstcollectie omdat we in onze collectie niet veel 3D werken hebben. Het is ook in keramiek, zoals je kunt zien, en dat heeft ons er toe gebracht dit kunstwerk aan te schaffen. Het is ook van een hele jonge kunstenares, waardoor we mogelijk op langere termijn weer nieuwe punten kunnen zetten. Het is belangrijk dat de man die daar zit ook een stem krijgt zoals we in diversiteit en inclusiviteit meer mensen tot een stem proberen te krijgen door te laten zien en door het letterlijk neer te zetten. Tekst in beeld: Waarom is dit een belangrijk stuk voor jou? Charles: Wat het voor mij doet zijn 3 typologieën belangrijk. Dat je trouw en speelsheid in het object kan zien. Een grappige man en de manier waarop het gepresenteerd wordt is heel speels. Tegelijkertijd wat het nog oproept dat als je aandacht geeft aan elkaar dat dat juist de trouw en de speelsheid kan voeden waardoor je overwinningen op jezelf en op je omgeving kan boeken.

Charles Bessems over 'z.t. (cabinet of metrical curiousities)' van Oscar Lourens

Charles Bessems over 'z.t. (cabinet of metrical curiousities)' van Oscar Lourens transcriptie

Tekst in beeld: Wat kun je vertellen over het werk en de kunstenaar? Charles: We kijken naar het werk van Oscar Lourens die in 1973 geboren is. Het is voor hem gestart toen hij per ongeluk wat druppels grijze verf op een meetinstrument of liniaal liet vallen. Hij is dit gaan door trekken naar verschillende meetinstrumenten die hij had. Hij had iets met meten. Wat je ziet is dat er een duidelijke spanning ontstaat tussen meten en abstractie en karakter wat er eigenlijk onderligt. Hij heeft een aantal van dit soort bakken kunstwerken gemaakt, waarbij hij allemaal meetinstrumenten is gaan abstraheren. Hij heeft ook andere voorwerpen zoals wereldbollen. De bol helemaal grijs gemaakt met een meetlint erlangs. Bijzonder inspirerend omdat dat de spanning verdurend brengt tussen meten en de karakters die er mogelijk achter liggen. Tekst in beeld: Waarom is dit een belangrijk stuk voor de kunstcollectie? Charles: We hebben dit kunstwerk aangeschaft omdat dit het een nieuwe periode in zijn ontwikkeling is. We willen graag kunstenaars ‘in dit geval komt hij uit Arnhem’ in Gelderland volgen met ontwikkelingen. Het is mooi om aan het eind van die rit de ontwikkelingen te kunnen zien. Tekst in beeld: Waarom is dit een belangrijk stuk voor jou? Charles: Wat het met mij doet is eigenlijk dat het mij terugbrengt daar waarvan ik vandaan kwam. Ik heb een tijdje precisie-instrumenten gemaakt en gebouwd. Daar moest ik ook heel precies in meten. Weten wat daarvoor nodig was zodat die instrumenten gingen werken. Ook geeft het een deel van mijn ontwikkeling aan. Ik ben daar ook achter de metingen gaan kijken met welke karakters heb ik eigenlijk te maken. Met welke mensen heb ik te maken zodat we de goede producten voor onze maatschappij kunnen gaan leveren. Het grappige is dat meten af en toe lijkt te leiden tot weten maar het is zeker niet altijd waar. Het is maar een deel van de werkelijkheid. Dat is eigenlijk wat je hier ook ziet. De werkelijkheid is nu verdeeld in insecten of vlinders en worden bedekt door de meting. Het is interessant om te kijken om of ja, kan ik het alle twee gebruiken.

Gabrielle de Nijs Bik over 'Na het jachthoornblazen' van Benny Jolink

Gabrielle de Nijs Bik over 'Na het jachthoornblazen' van Benny Jolink transcriptie

Tekst in beeld: Wat kun je vertellen over het werk en de kunstenaar? Gabrielle: We kijken naar een tekening, een zelfportret van Bennie Jolink. Ik denk dat veel mensen hem wel kennen. We kennen hem niet alleen als voorman van de band Normaal, maar hij is ook tekenaar en schilder. Hij werd opgeleid aan de Academie in Enschede. We zien eigenlijk een heel andere man dan die ruige rocker van Normaal. Eigenlijk ook een ingetogen man. Het kunstwerk heet ‘na het JACHTHOORN blazen’. Het is een bijzondere aanwinst voor de kunstcollectie. Tekst in beeld: Waarom is dit een belangrijk stuk voor de kunstcollectie? Gabrielle: We hebben dit kunstwerk aangekocht, omdat we op zoek waren na een wat bredere SCOPE in de kunstcollectie. Normaal kopen we heel veel kunstwerken aan van kunstenaars uit Arnhem en Nijmegen. Daar wonen veel kunstenaars. We zijn dit jaar echt op zoek gegaan wat gebeurt er nog meer in de rest van Gelderland. Hoe kunnen we ook naast veel werk van jongere en oudere kunstenaars aankopen. Zo kwamen we op het spoor van Bennie Jolink, die in het Stadsmuseum van Doetinchem een tentoonstelling had. We zijn gaan kijken en waar we onder andere dit werk hebben voorgelegd aan de klankbordcommissie, die besluit welke werken we aankopen. Tekst in beeld: Waarom is dit een belangrijk stuk voor jou? Gabrielle: Ik vind het eigenlijk wel bijzonder om zo’n rauwe rocker met tekenen bezig te zien. We hebben hem vorige week ook ontvangen toen de tentoonstelling ‘Nieuwe aanwinsten’ werd geopend. Het is een hele bescheiden en voorzichtige man. Dat vind ik eigenlijk heel charmant. Hij is ook heel erg bescheiden over zijn werk. Wat ik ook heel grappig vond is dat hij zei “jullie hebben als provincie toch wel goed werk uitgekozen en jullie hebben er verstand van”. Dat deed me wel wat. Hij was gewoon één van de kunstenaars en niet de oude rocker, die midden in de belangstelling staat. Dat was bijzonder om te merken.

Gert-Jan Gieslink over "Ivory Tower #1 #2 en #3' van Julius Thissen

Gert-Jan Gieslink over "Ivory Tower #1 #2 en #3' van Julius Thissen transcriptie

Tekst in beeld: Wat kun je vertellen over het werk en de kunstenaar? Gert-Jan Ik kan iets vertellen over het werk van Julius Thissen. Julius is een kunstenaar geboren in 1993 in Arnhem. Woont en werkt in Arnhem. Hij heeft daar zijn opleiding gevolgd en heeft daar zijn atelier. Bij de serie die we hier zien. Het is een serie van drie. Het zijn drie foto’s van hemzelf. Het zijn zelfportretten. Elk 2 jaar maakt hij dit. Het is getiteld: Ivory Tower 1,2 & 3. Tekst in beeld: Waarom is dit een belangrijk stuk voor de kunstcollectie? Gert-Jan: Dit kunstwerk is belangrijk voor de kunstcollectie van de provincie Gelderland. Julius snijdt hier een heel actueel thema aan van het transgenderschap. Hij wil met dit werk eigenlijk zijn plek in de maatschappij reclaimen en ziet in zijn dagelijkse leven best veel belemmeringen en een gevecht. In deze serie laat hij zijn ontwikkeling zien. Ik denk dat dat belangrijk is dat we het hier in het openbare gebouw ook hebben hangen. Tekst in beeld: Waarom is dit een belangrijk stuk voor jou? Gert-Jan Dit werk is belangrijk voor mij, omdat ik zie dat we in een maatschappij leven waarin steeds meer ruimte is en steeds meer mensen ruimte pakken om hun individualiteit te uiten. Tegelijkertijd zie ik dat het niet zonder slag of stoot gaat, letterlijk. Het zou mooi zijn en ik denk dat het ook zo is dat als je dit type kunstwerken die deze vragen stellen “van mag ik er zijn en mag ik zijn wie ik ben” dat die in dit type gebouw, openbaar gebouw, hangen dat is voor mij is dat een indicatie dat we nog steeds de goede richting opgaan. Dat vind ik belangrijk voor Nederland, voor Gelderland en eigenlijk voor de hele Westerse maatschappij, waarin die ruimte er lijkt te zijn waar mensen als Julius steeds dagelijkse strijd moeten leveren. Ik hoop dat wij hem persoonlijk en in het algemeen iedereen die zich wil uiten, ruimte geven en wij geven ruimte aan Julius.

Sigrid van Roode over 'Discovery of the well known uit de serie Typology of an ideal landscape' van Isolde Venrooy

Sigrid van Roode over 'Discovery of the well known uit de serie Typology of an ideal landscape' van Isolde Venrooy transcriptie

Tekst in beeld: Wat kun je vertellen over het werk en de kunstenaar? Sigrid: Dit is de Discovery of the well-known. De ontdekking dat wat we al goed kennen door Isolde Venrooy. Het is een collage van een heleboel palmbomen die uitgeknipt zijn uit reisbrochures en bij elkaar zijn geplakt, overgeschilderd en tot nieuw landschap zijn gevormd. Tekst in beeld: Waarom is dit een belangrijk stuk voor de kunstcollectie? Sigrid: Dit is een belangrijk stuk voor de collectie omdat het in de Biënnale heeft gehangen in Museum het Valkhof in Nijmegen. Dat is een project dat wij als provincie ook ondersteunen. Dit werk is daaruit aangekocht. Tekst in beeld: Waarom is dit een belangrijk stuk voor jou? Sigrid: Voor mij is het een ontzettend leuk stuk, omdat het mij herinnerd aan iets archeologisch. Het doet mij denken aan prehistorische rotsschilderingen. Dan hebben we het over 10 tot 15 duizend jaar geleden, dat ze toen hun landschap wilde vastleggen. Ze tekenden allemaal kleine poppetjes, beestjes, bomen en de natuur om hen heen. Net als dit zonder horizon, maar aan jou overlatend welk landschap je dan eigenlijk ziet. Dat zie ik erin. Het is natuurlijk ook ontzettend leuk om te bedenken dat dit palmbomen uit een reisbrochures zijn. Je kunt er een beetje bij wegdromen naar je ideale vakantie.

Samira Barari over 'People say I'm different II' van Anya Janssen

Samira Barari over 'People say I'm different II' van Anya Janssen transcriptie

Tekst in beeld: Wat kun je vertellen over het werk en de kunstenaar? Samira: We staan nu naast een schilderij van Anya Janssen. Het is één van de werken uit haar serie People say i’m different. Wat je ziet is een schilderij van een zwarte vrouw. Het is een kunstenares uit Uganda. Het is iemand die Anya Janssen heeft ontmoet. Wat Anya Janssen heeft geprobeerd vast te leggen is feitelijk haar weer te geven. Tekst in beeld: Waarom is dit een belangrijk stuk voor de kunstcollectie? Samira: Dit werk valt onder het thema inclusie en diversiteit. Dat is een thema, speerpunt die we hanteerden dit jaar bij het aankopen van nieuwe werken voor onze kunstcollectie. Dit thema representeert wat mij betreft etniciteit en aspect van diversiteit. De reden dat ik vond dat we dit in ons huis, in onze collectie, moesten opnemen is omdat zij een zwarte vrouw representeert. Een doelgroep die wij in dit huis niet zo goed vertegenwoordigd hebben in mijn ogen. Tekst in beeld: Waarom is dit een belangrijk stuk voor jou? Samira: Ik merkte dat bij mij een allereerste reactie die er ontstond toen de collega dit werk presenteerde een hele primaire reactie was. Van ja, dit werk moeten we aanschaffen. Het staat voor doelgroep zwarte vrouwen. De andere kant was de titel People say i’m different dat mij heel erg aantrok. Daar kreeg ik zelf de gedachte dat we in feite niet zo verschillend zijn van elkaar. Er ontstond een heel proces van denken in mijn hoofd. En pas later toen ik het verhaal van Anya Janssen las wie deze mevrouw is en wat zij betekend heeft in het leven van Anya Janssen toen kwam het bij mij op zijn plaats. Ik kreeg een soort verrijking van mij eerste primaire gedachte. De vrouw is een Ugandese vrouw die Anya Janssen heeft ontmoet. In mijn woorden van haar zelfbewustzijn van haar positie als zwarte kunstenares in Afrika ten opzichte van de positie die Anya Janssen heeft als Westerse kunstenares. Wat ze daarin vertelt is dat ze hoe meer ze in contact kwam met deze vrouw en hoe meer ze over haar leerde kennen. Hoe meer ze het gevoel kreeg dat ze niet zo autonoom is en dat de verschillende ik aan identiteiten in elkaar opgingen en fluïde werden, en “wij” werden. Dat zeg mij alles over dat de verschillen vaak nihil zijn. De overeenkomsten de er bovenhangende boventoon krijgen. Dit werk staat voor mij symbool daarvoor.

Marion van Delst over 'Nummer 5' en 'Nummer 10' van Tobias Tebbe

Marion van Delst over 'Nummer 5' en 'Nummer 10' van Tobias Tebbe transcriptie

Tekst in beeld: Wat kun je vertellen over het werk en de kunstenaar? Marion: Het werk dat hier hangt is gemaakt door Tobias Tebbe een Arnhemse kunstenaar geboren in 1980. Ze zijn vrij eenvoudig qua tekenstijl. Het lijkt een beetje naïef. Het is denk ik niet zo dat iedereen dat kan, want hetgeen wat hij vertelt is eigenlijk heel bijzonder en origineel. Ik denk dat het voor hem ook leuk is om dat te maken, omdat je dan zo in je eigen wereld bent en dan komt er zo’n mooie tekening uit. Dat je dan ook denkt wow heb ik dat gemaakt. Tekst in beeld: Waarom is dit een belangrijk stuk voor de kunstcollectie? Marion: Ik vind het een belangrijk werk omdat het origineel is. Het thema is origineel wat we destijds hebben gekozen. Het is dan ook van iemand die geen kunstacademie heeft gevolgd. Dat vind ik ook belangrijk. Dat de provincie niet alleen maar werkt koopt van mensen die de kunstacademie hebben gedaan en daarna ook nog opleidingen hebben gedaan. Ook voor mensen die autodidact zijn, wel af en toe een cursus gevolgd hebben, maar niet persé een kunstacademie achtergrond hebben. Ik vind dat goed voor de diversiteit. In die zin vind ik het een goede aanvulling op de collectie van de provincie. Tekst in beeld: Waarom is dit een belangrijk stuk voor jou? Marion: Dit werk is belangrijk voor mij, omdat ik vind dat het een heel origineel werk is. Het neemt je mee in het verhaal. Deze tekening gaat voor mij over ruimte. Wat je ziet zijn 5 verschillende kamers waar je in of uit kunt. De middelste kamer heeft een trap. Die trap is rond dus je kunt eigenlijk niet uit die ruimte. Dat is best wel verwarrend eigenlijk. In die andere ruimtes zitten wel deuren en zie je mensen er uitgaan alsof ze eruit vliegen. Mensen kunnen opeens vliegen. Het lijkt allemaal op zijn werk. Dat herken ik ook wel. Als je een enge droom hebt wordt, het altijd eng dat je opeens kunt vliegen. Dan denk ik o ja nu ben ik hier weg. Zo denk ik dat iedereen van zijn werk zijn eigen verhaal kan maken. Dat vind ik wel knap, om dat zo voor elkaar te krijgen.

Gert-Jan Gieslink over 'Bushalte bij nacht' van Bert van Ommen

Gert-Jan Gieslink over 'Bushalte bij nacht' van Bert van Ommen transcriptie

Tekst in beeld: Wat kun je vertellen over het werk en de kunstenaar? Gert-Jan Ik kan wat vertellen over de kunstwerken van Bert van Ommen. Bert van Ommen is een kunstenaar die in 2012 overleden is. Veel te vroeg hij was toen 47. Hij is opgeleid in Arnhem en heeft daar ook heel veel werk gemaakt. Werk op schilderijen en grafisch werk. Hij heeft lesgegeven en schreef ook. Bert van Ommen beeldde vooral woningen, kantoren en straatbeelden uit op zijn schilderijen en grafisch werk in een hele heldere stijl en met vind ik een heel mooi kleurenpallet. Tekst in beeld: Waarom is dit een belangrijk stuk voor de kunstcollectie? Gert-Jan: Deze twee kunstwerken zijn belangrijk voor de kunstcollectie van Gelderland. We bezitten al een zeefdruk van Bert van Ommen. Maar deze twee beelden die in de nacht zijn. Nachtbeelden, die laten heel mooi zien welke mysterieuze sfeer welke stilte uit. Daarbij vind ik het heel belangrijk dat hij werk laat zien, waar we in onze dagelijkse vrije tijd als provincie Gelderland verantwoordelijkheid voor dragen. Onze provinciale wegen. Hij laat hier werk zien van een bushalte en een straatbeeld met verkeersregelinstallatie en lantarenpalen met zicht op woningen en een kantoor. Tekst in beeld: Waarom is dit een belangrijk stuk voor jou? Gert-Jan De kunstwerken van Bert van Ommen zijn belangrijk voor mij, omdat ik viel voor de eenvoud, voor het mooie kleurenpallet dat hij zo mooi laat zien waar we in Gelderland mee en aan werken. Onze provinciale wegen, onze bushaltes, onze verkeersregelinstallaties in al hun eenvoud en essentie zijn hier weergegeven. Omdat Bert van Ommen vooral werkte in Arnhem en omgeving is de kans groot dat je met name het schilderij met kantoren en verkeersinstallaties ergens terug kunt zien. Het is een beeld uit 2001. Er is wel wat veranderd in Arnhem, maar hoe spannend is het om zijn werk terug te vinden in Arnhem in onze eigen werkomgeving.

Samira Barari over 'Syrian Elsewhere' van Mohan Dehne

Samira Barari over 'Syrian Elsewhere' van Mohan Dehne transcriptie

Tekst in beeld: Wat kun je vertellen over het werk en de kunstenaar? Samira: We staan naast 3 werken van Mohan Dehne. Een Syrisch Nederlandse fotograaf/kunstenaar. Deze reeks heet Syrian Elsewhere. Hij heeft er meerdere werken van. We hebben er drie van aangekocht. Het is fotografie. Portretten van drie personen, die allen uit Syrië komen met een vluchtelingenstatus. Je ziet dat de gezichten van deze personen met plexiglas in tweeën zijn gedeeld. Tekst in beeld: Waarom is dit een belangrijk stuk voor de kunstcollectie? Samira: Afgelopen jaar hebben we thema diversiteit en inclusie als speerpunt genomen bij selectie van aankopen van onze Gelderse kunstcollectie. We hadden al twee werken van Mohan Dehne in onze collectie. De twee rechtse foto’s, werken. Met het linker werk. De dame met hoofddoek hebben we de collectie aangevuld. Daarmee vallen ze onder het thema diversiteit, zoals ik dat zie etniciteit en doelgroep vluchtelingen en statushouders. Tekst in beeld: Waarom is dit een belangrijk stuk voor jou? Samira: Dit werk betekent voor mij persoonlijk ook heel veel, want ik heb van Nederland mijn thuisland moeten maken. Ik ken het gevoel van “elsewhere” een nieuw huis opbouwen. Ik vind het heel grappig de tweedeling door middel van plexiglas bij de gezichten. Ik herken dat heel erg. Dat zeg alles over de 2 werelden waar je in begeeft. Dat het gepaard gaat met dilemma’s, maar ook met voordelen. Ik vind het mooi dat het plexiglas is, omdat je erdoor heen kunt kijken. Mijn ervaring is dat ik echt makkelijk kan switchen tussen die twee werelden. Dat ik er onder aan de streep meer baat bij heb dan last van. Ik kan me heel goed identificeren met deze werken. Ik denk vooral vanwege dat schermpje dat Mohan Dehne gebruikt heeft.